Η ζωή που δεν έζησα

2020-11-24

Άκουσε το σημερινό γράμμα εδώ


Χθες πήγα στο σούπερ μάρκετ. Ήταν αποκλεισμένος με κόκκινες λωρίδες ο χώρος του βιβλιοπωλείου, αλλά πάνω πάνω βρήκα ένα βιβλίο που θέλω πολύ να διαβάσω. Έτσι το έπιασα και του έδωσα λίγο χρόνο. Ο τίτλος του <<Όλα του γάμου δύσκολα>>. Αφού διάβασα το εξώφυλλο, φυλλομέτρησα λίγο το περιεχόμενό του και έπεσα πάνω σε αυτό το απόσπασμα. 


Δεν διάβασα τίποτα άλλο, από το βιβλίο, αλλά μου φάνηκε τουλάχιστον καρμικό το ότι έπεσα πάνω σε αυτή τη σελίδα. Στη σελίδα που περιγράφει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων <<όταν έρθει η ώρα να φύγουν, μετανιώνουν για τη ζωή που δεν έζησαν, τα ταξίδια που δεν πήγαν >>

                                                                  ***

τις αγάπες που άφησαν πίσω τους, τα σ'αγαπώ που δεν είπαν, τα ρίσκα που δεν πήραν, τη ζωή που δεν έζησαν. Αλλά έζησαν τη ζωή που ήθελε να ζήσει γι'αυτούς κάποιος άλλος, οι γονείς, η κοινωνία, οι άλλοι, αφαιρώντας τους την ελευθερία και το πραγματικό πάθος που ανθίζει στην καρδιά τους. Το κίνητρο μπορεί να είναι αγάπη, μπορεί να είναι το για <<το καλό σου>>, όμως πώς είσαι σίγουρος ότι ξέρεις εσύ το καλό κάποιου άλλου εκτός του ίδιου σου του εαυτού;

Μου φάνηκε λοιπόν καρμικό εκείνο το λεπτό που χρειάστηκε να αποφασίσω να πιάσω το βιβλίο αυτό, να το ξεφυλίσω και να πέσω σε αυτό το απόσπασμα. Όπως τόσα άλλα που συμβαίνουν κάθε μέρα στη ζωή μας και τα προσπερνάμε τρέχοντας να προλάβουμε.

Είναι καρμικό για εμένα γιατί αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο αποφασισα να ασχοληθώ με αυτό το επάγγελμα  του Coach. Γιατί τα βιώματά μου μέχρι εδώ με οδήγησαν στο σήμερα. Γιατί κάνοντας Coaching πρώτα στον εαυτό μου, βλέπω τα οφέλη του στην καθημερινότητα μου. Γιατί ξεκαθαρίζοντας ένα-ένα τα κομμάτια του τι είμαστε, από που ξεκίνησα και που θα πάω (μπορεί αυτό να θεωρείς ότι είναι περιττό, όμως πιστεύω ότι είναι το πιο σημαντικό κομμάτι της ύπαρξής να το έχεις ξεκάθαρο αυτό, σου λύνει απορίες και δίνει απαντήσεις), μετρώντας κάτω μια μια τις αποτυχίες , αλλά γιορτάζοντας τις επιτυχίες, κάνω μια ενδοσκόπηση. Η αυτοβελτίωση είναι ένα ταξίδι που δεν ξέρω αν τελικά έχει ένα τελικό προορισμό. Δεν ξέρω φτάνουμε κάποτε στην Ιθάκη, όμως όλη η διαδρομή μέχρι την Ιθάκη έχει όλο το ενδιαφέρον. Κάθε φορά που αποφασίζω να χρησιμοποιήσω κάποιο μοντέλο στον εαυτό μου, τη στιγμή που Δεσμεύομαι στον εαυτό μου και ξεκινάω, είναι μέρος μιας στρατηγικής ή ενός πλάνου που έχω ορίσει για τον εαυτό μου. Αυτό το πλάνο ξέρω που θα με πάει, ακόμα και αν έρθουν πράγματα τα οποία δεν τα περιμένω, ακόμα και έχει μια δυό μέρες φουρτούνα, θα περάσει και αυτό και θα βγει πάλι λιακάδα. Ξεκίνησα το Coaching γιατί δεν ήθελα να έχω μετανιώσει για τίποτα, δεν θέλω να έχω χρωστούμενα όταν έρθει η ώρα να φύγω από εδώ, γιατί το ξέρουμε εξ αρχής ότι αυτό είναι το μόνο σίγουρο σχέδιο, το μόνο που δεν ξέρουμε είναι το πότε και το πώς. Πώς λοιπόν το κάνω; Κάνοντας πράγματα που φοβάμαι να κάνω. Τα κάνω παρ' όλο που φοβάμαι. Ζητάω πράγματα και μπορεί να μου δώσουν αρνητική απάντηση, αλλά μπορεί να μου πουν και ΝΑΙ. Αυτό θα μείνει πάντα στα πλαίσια της φαντασίας μου και αυτό που φοβάμαι να ζητήσω τελικά ο άλλος να μπορεί να θέλει να το προσφέρει. Άρα ουσιαστικά φοβάμαι την αποτυχία που μπορεί να έρθει, δεν είναι τίποτα σίγουρο. Όταν ζητάς κάτι με αυτοπεποίθηση και ξέροντας τι είναι αυτό που ζητάς σπάνια κάποιος θα αρνηθεί. Το ίδιο ισχύει για όλα όσα φοβάσαι. Φοβάσαι για το υποθετικό σενάριο που μπορεί να έρθει...

Έχουμε τον καλύτερο σύμμαχό μας, το μυαλό μας, έχω γράψει και άλλη φορά για το θέμα, για τον οραματισμό. Σου έχω πει τα παραδειγματα που έχουν καταγραφεί με ασθενείς που έγιναν καλά με τη δύναμη του μυαλού, ή για τον Ολυμπιονίκη που κέρδισε χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στην κολύμβηση, ενώ τα γυαλιά του είχαν γεμίσει νερά και δεν έβλεπε τίποτα μπροστά του. Ίσως έχεις διαβάσει αυτό το απίστευτο συμβάν με τον Μαικλ Φέλπς και τους ολυμπιακούς του Πεκίνου. Κέρδισε ένα αγώνισμα κάτω από αυτές τις συνθήκες, ο λόγος ήταν γιατί ο αγώνας αυτός είχε παίξει στο μυαλό του εκατομμύρια φορές σαν νοητική ταινία πρώτη σκέψη το πρωί που ξυπνούσε και τελευταία σκέψη πριν κοιμηθεί. Ακόμα και αν δεν έβλεπε μπροστά του, υπολόγησε με το μυαλό του πόσες χεριές χρειαζόνταν για να φτάσει στο τέρμα. Και τελικά έκανε παγκόσμιο ρεκόρ! Στη νοητική ταινία έπαιζε τη νίκη, παράλληλα όμως είχε εκπαιδευτεί σε πολύ δύσκολες συνθήκες από τον προπονητή του. Άρα μόνο το μυαλό μας, δεν μπορεί να βοηθήσει, χρειάζεται δουλειά, στρατηγική και πλάνο. Να ξέρεις από που ξεκινάς και που θες να πας.

Ελπίζω να πήρες την εμπνευση που χρειάζεσαι για την Τρίτη σου και να ονειρευέσαι αρκετά αλλά και να σχεδιάζεις και να εργάζεσαι περισσότερο. Όλα είναι μέρος της στρατηγικής σου. Εύχομαι να μη μετανιώσεις ποτέ για όσα δεν έζησες.

Λαμπρινή


ΧΧΧ