Για την αναβλητικότητα

2020-11-17

Άκουσε το σημερινό γράμμα εδώ


Η αναβλητικότητα είναι ένα θέμα που απασχολεί αρκετό κόσμο εκεί έξω. Συχνά σε συζητήσεις ακούω ανθρώπους να λένε, <<θέλω να αλλάξω την αναβλητικότητά μου, να μην αναβάλλω πράγματα και να ολοκληρώνω ότι αρχίζω>>. Η αναβλητικότητα "βασανίζει" αρκετούς ανθρώπους και αν είσαι ένας από αυτούς ίσως σε ενδιαφέρει το σημερινό γράμμα. Θα αναλύσω κάποιες από τις πηγές της και πρακτικούς τρόπους για να την αντιμετωπίσεις, εφόσον το επιθυμείς.
Ξεκινώντας θα ήθελα, να πάρεις λίγο χρόνο και να απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα:

  1. Τι είναι αυτό που αναβάλλω
  2. Γιατί το αναβάλλω
  3. Τι θα άλλαζε στη ζωή μου, αν αυτό που αναβάλλω, τελικά το ολοκλήρωνα.

Αυτές οι τρεις ερωτήσεις θεωρώ ότι δείχνουν τη ρίζα του προβλήματος. Συνήθως αυτά που αφήνουμε για αργότερα είναι πράγματα τα οποία ίσως δεν αγαπάμε, ή εκείνα που απαιτούν αρκετό κόπο για να γίνουν και όσα δεν ξέρουμε γιατί πρέπει να τα κάνουμε.
Συχνά μας βάζουμε μια σειρά από πράγματα που θέλουμε να ολοκληρώσουμε, μια λίστα με to do και πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, λίστες Πρωτοχρονιάς ή αρχές του μήνα ή κάθε Δευτέρα, αλλά από τη μια δεν ξέρουμε ακριβώς γιατί θέλουμε να το ολοκληρώσουμε και από την άλλη ίσως φορτώνουμε την ατζέντα μας με πράγματα που δεν είναι σχετικά με το στόχο μας. Άρα αν μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να το πιάσουμε από την αρχή και να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, δε θα ολοκληρώσουμε ποτέ και θα αναβάλλουμε για πάντα ότι δεν χρειάζεται πραγματικά να κάνουμε! Το μυαλό μας, μας προφυλάσσει κατά κάποιον τρόπο από όλον αυτόν τον περιττό κόπο.

  • Έχεις ξεκαθαρίσει μέσα σου πού είσαι σήμερα και πού θες να πας; Αυτή είναι η βασική ερώτηση που πρέπει να σου κάνεις για να δομήσεις σιγά σιγά ένα στόχο. Επίσης είναι βασικό να είναι δεμένος ο στόχος σου με ένα γιατί! Γιατί το θέλω; Έχοντας απαντήσει σε αυτό, το πώς ανοίγεται σιγά σιγά μπροστά σου, το μυαλό σου, αυτός ο υπέροχος σύμμαχός σου, θα σου δώσει τη διαύγεια που χρειάζεσαι, γιατί είμαι σίγουρη ότι η λύση είναι μέσα σου, απλά ακόμα δεν είναι ξεκάθαρη αρκετά. Εφόσον δεσμευτείς σε δράση δε χρειάζεσαι τίποτα άλλο για να ξεκινήσεις. Είσαι έτοιμος να δομήσεις την ημέρα σου βάση μόνο της δικής σου θέλησης και του στόχου που θες να ολοκληρώσεις.


  • Στο υποθετικό σενάριο όπου κάποιος άλλος ή εσύ με κάποιον "μαγικό τρόπο" ολοκληρώνει αυτό που αναβάλλεις και πλέον το έχεις μπροστά σου ολοκληρωμένο πώς νιώθεις με αυτό; Δηλαδή αυτό που θέλω να πω είναι, αν υπάρχει κάποιος άνθρωπος από τον οποίο μπορούσες να ζητήσεις βοήθεια, ή αν έβρισκες τη δύναμη να το ολοκληρώσεις παρόλο που βαριέσαι, δεν έχεις όρεξη, είναι δύσκολο, είναι κουραστικό, πώς θα ένιωθες;
  • Αν όντως χρειάζεσαι βοήθεια άπο κάποιο άλλο πρόσωπο, φίλο ή επαγγελματία, ποιος βάζει το εμπόδιο να τη ζητήσεις σήμερα;
  • Αν είναι κάτι που θα ήθελες να το κάνεις εσύ, Πόσο πολύ θες το τελικό αποτέλεσμα;
  • Πιστεύω πάρα πολύ ότι είμαστε δυνατοί οι άνθρωποι και μπορεί το εύκολο να φαίνεται κοντινό και χωρίς κόπο και χειροπιαστό όμως αυτό που αναβάλλουμε συνήθως είναι αυτό που θα μας πάει μπροστά, για ότι είναι το μπροστά για τον καθένα. Είναι αυτό που όταν το ολοκληρώσεις, θα πεις: "Μπράβο μου, που παρόλο που ήταν δύσκολο και βαρετό, τα κατάφερα εντούτοις και τώρα πήγα ένα βήμα πιο κοντά στο στόχο μου".

Να ξέρεις ότι είμαι μαζί σου σε όλο αυτό, γιατί και εγώ συχνά παλεύα (και ακόμα και σήμερα παλεύω κάποιες φορές) με την αναβλητικότητά. Από όταν όμως μπήκε το coaching στη ζωή μου μαζί μπήκε και η λέξη ΔΕΣΜΕΥΣΗ και παράλληλα έφυγε η λέξη ΠΙΕΣΗ. Είμαι ελεύθερος άνθρωπος και γνωρίζω ότι τίποτα δεν μπορεί να με πιέσει, ούτε άλλος άνθρωπος ούτε εγώ η ίδια. Το έκανα λοιπόν ότι ανέβαλα, ορμώμενη από το στόχο μου, ξέροντας που θέλω να πάω και ξέροντας ότι κάθε φορά που δεν το κάνω και το αναβάλλω, κλέβω από εμένα και από τη δέσμευση που μου έχω κάνει.

  • Κάποιοι χρησιμοποιούν μεθόδους που εγώ θα τις χαρακτήριζα κάπως ψυχαναγκαστικές, που όμως σε κάποιους ίσως πιάσουν. Δεν ξέρω αν έχεις ακούσει για το βιβλίο που μιλάει για το <<φάε το βάτραχό σου>> Δηλαδή με δυο λόγια σου λέει ότι αν είχες να φας ένα βάτραχο κάθε μέρα (συνήθως αυτό που αναβάλλουμε είναι αυτό το βατράχι και συνήθως αυτό που θα μας παει μπροστά) ναι το ξέρω είναι πολύ αηδιαστική η ιδέα και δεν ξέρω πώς μπορεί να συμφιλιωθεί αυτό με τον εγκέφαλό μας, ώστε να γίνει σύμμαχός μας στην ολοκλήρωση του task, κάντο λοιπόν πρώτο-πρώτο το πρωί που ξυπνάς, ώστε να φύγει από τη μέση. Ουσιαστικά έχεις τελειώσει με τη δύσκολη και πιο βαρετή δουλειά της μέρας, το πρωί, που όλες οι έρευνες λένε ότι έχουμε την περισσότερη ενέργεια και διαύγεια. Όλα τα άλλα θα φαίνονται παιχνιδάκι στην υπόλοιπη μέρα σου.
  • Η στιγμή που το πήρες απόφαση ότι πρέπει να ξεκινήσεις, ενώ ήθελες να συνεχίζεις να αναβάλλεις το θέμα αυτό, είναι η πιο σημαντική! Είναι η στιγμή που χρειάζεσαι όλη τη δύναμη, το σθένος και να πεις <<Ναι τώρα θα κάνω>> και να φανείς συνεπής, ακόμα και αν βαριέσαι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή είναι που γίνεσαι πιο δυνατός. Πιο δυνατός από τα πάθη σου και μπράβο σου!
  • Μπορείς αν θες να αξιολογήσεις πόση ώρα θα σου πάρει το θέμα που σε απασχολεί, να το μοιράσεις σε μικρά βήματα και κάθε μέρα να διαθέτεις μισή ή μία ώρα σε αυτό, ανάλογα με το τι έχεις να ολοκληρώσεις και σε πόσο χρόνο.
  • Καλό θα είναι να ξεχωρίσεις πρώτα απ' όλα πόσο επείγον και πόσο σημαντικό είναι όλο αυτό.


Αν ξέρεις πού θες να πας και γιατί το θες πίστεψέ με δε θα αφήσεις ποτέ την αναβλητικότητα να κερδίσει, θα θες να κερδίσεις εσύ. Όπου υπάρχει αγάπη δεν χωρά η αναβλητικότητα.

  • Τέλος, πιστεύω ότι μας επιτρέπεται λίγο χουζούρι, λίγη ξεκούραση μέσα στην ημέρα, λίγα λεπτά ηρεμίας. Καλό θα είναι να βρεις χρόνο κάθε μέρα γι'αυτό στη ζωή σου, το ξέρω ότι είναι περιορισμένος ο χρόνος σου γενικά, αλλά είκοσι λεπτά να κάνεις αυτό που σε ευχαριστεί, ή απλά να χαλαρώσεις μη κάνοντας τίποτα απολύτως, σου αξίζουν! Μετά από αυτό είσαι πάλι δυνατός να ορεξάτος να συνεχίσεις με τα σχέδια της μέρας.

Και αν μια μέρα δεν έχεις όρεξη και θες να το αφήσεις λίγο πιο χαλαρό το πρόγραμμα και πάλι να σε υποστηρίξεις. Δε χάθηκε και ο κόσμος, ήταν μόνο μια μέρα. Αύριο πάλι..

Με αγάπη
Λαμπρινή

ΧΧΧ